جنایت‌های اسماعیل صفوی و قزلباشان در ایران (جنایت‌های شیعه در ایران)

 

جنایتهای اسماعیل صفوی و قزلباشان در ایران قسمت چهارم 

بیشترین کتابهایی که خوانده ام و قلبم را بدرد آورده اند کتابهای تاریخی بوده آن که در آن ظلم ها و جنایتهای عظیمی به مسلمین شده است ، تا جاییکه خواندن آنها برایم سخت است

ادامه جنایات صفوی های شیعه (صفویت تمام نشده و مقایسه کنید جنایات رژیم شیطانی شیعه ایران را در ایران و سوریه و بقیه منطقه با آنچه شیطان اسماعیل صفوی و قزلباشان انجام داده اند ، کسیکه دروس قلبی رو نخوانده بخواند)

تسخیر ایران توسط قزلباشان

تصرف اسپهان

در زمستان سال ۸۸۰ سران قزلباش خبر یافتند که الوند بیک بایندر در ارزنجان لشکر آراسته و قصد حمله به تبریز را دارد. آنها بی‌درنگ شاه را با خیل عظیم قزلباش برداشته به‌سوی ارزنجان به‌راه افتادند. الوند بیک که یا تاب مقاومت در برابر سپاه قزلباش را نداشت و یا نقشه‌ئی برای تصرف تبریز چیده بود ارزنجان را برای آنها رها کرده راه نخجوان درپیش گرفت. قزلباشان بر ارزنجان دست یافتند و دست به‌کشتار و تاراج گشودند. در این اثناء الوند بیک از راه نخجوان به‌سوی تبریز حرکت کرد، و مردم تبریز درغیاب شاه اسماعیل و قزلباشان با شادی از او استقبال نموده شهر را داوطلبانه به او تسلیم کردند. مردم تبریز به‌گمان آنکه دیگر دوران سیاه و کابوسی قزلباشان به سر رسیده است شهر را آذین بستند و چند روز به جشن و پایکوبی مشغول شدند. اوباشانِ شهری و دسته‌های تَبَرّائی و بقایای قزلباشان از شهر گریختند.

ولی شادیِ مردم تبریز چندان دیرپا نبود. قزلباشان همینکه از تسلیم تبریز به الوند بیک اطلاع یافتند ارزنجان را نیمه‌تاراج رها کردند و به‌سوی تبریز تاختن گرفتند. الوند بیک برای مقابله با آنها از شهر بیرون شد، ولی در برابر آنها شکست یافت و تبریز دوباره به‌دست قزلباشان افتاد. این‌بار قزلباشان بیش از پیش مردم فلکزدهٔ تبریز را نشانهٔ تیر انتقام ساختند، و بخش عظیمی از بازماندگان شهر را به انتقام همکاری با الوندبیکِ سنی قتل‌عام کردند و هزاران خانه را به‌آتش کشیدند.

الوند نیز بیک پس از این شکست به همدان گریخت و از آنجا به بغداد و سپس به دیار بکر و ارزنجان رفت؛ و حدود یکسال بعد در ارزنجان درگذشت.

در این اثناء مرادبیک بایندر که در شیراز مستقر بود به‌قصد آذربایجان حرکت کرد و در همدان اردو زد. سران قزلباش شاه اسماعیل را برداشته و در دوازده هزار مرد به‌مقابلهٔ مرادبیک شتافتند. در نبرد سختی که نزدیک همدان درگرفت مرادبیک شکست یافته به شیراز گریخت. همدان و توابعش به‌دست قزلباشان افتاد و در آن‌شهر و روستاهای تابعه دست تعدی و تخریب گشودند. سپس از آنجا راهی اسپهان شدند، و شهر را در محاصره گرفتند، و پس از مدت کوتاهی اسپهان را متصرف شدند. اسپهان از جمله شهرهای بزرگ ایران بود و همهٔ مردمش سنی شافعی بودند. اسپهان در سده‌های پیش چندین بار پایتخت شده بود و در آن اواخر پایتختِ سلطان یعقوب بایندر بود. بناهای تاریخی بسیاری از مسجد و مدرسه و کتابخانه و بیمارستان در آن وجود داشت؛ و چونکه اسپهان بر مسیر جادهٔ ابریشم قرار داشت و شهر بازرگانی بین‌المللی و بسیار ثروتمند بود یکی از بزرگترین بازارهای ایران با چندین کاروانسرای بزرگ در شهر اسپهان بود. اسپهان در تاریخ پس از اسلام خویش چندین دانشمند بزرگ تحویل جامعهٔ بشریت داده بود که تا امروز مایهٔ فخر جهان موسوم به‌اسلامی‌اند. قزلباشان در اسپهان دست به چنان فجایعی زدند که جنایتهایشان در آذربایجان در مقابل آن اندک می‌نمود. هرچه مسجد و مدرسه و ابنیهٔ تاریخی بازمانده از دوران طاهریان و دیلمیان و سلجوقیان و تیموریان در اسپهان وجود داشت به‌دست آنها آسیب دید. بخش اعظم علما و فقها و مدرسان و اهل دانش که نتوانسته بودند از شهر بگریزند به کشتن رفتند. کشتار مردم اسپهان چندین روز متوالی ادامه داشت و بخش بزرگی از مردم اسپهان کشتار شدند. در این میان اموال مردم به غارت رفت و مزارع و باغستانها به‌آتش کشیده شد.

شاه اسماعیل سپس اسپهان و کلیهٔ زمینهای تابعه را به‌عنوان تیول (ملکِ شخصی) به یک قزلباشِ نوجوانِ اهل اناتولی بخشید که شوهر خواهرخوانده‌اش بود و دورمیش خان نام داشت و پسر عبدی بیک شاملو بود. در اسپهان نیز مثل تبریز و اردبیل جماعات اوباش و بزهکاران شهری از فرصت استفاده به خدمت قزلباشان در آمدند. مردی به‌نام حسین بَنّا نیز با استفاده از فرصتی که پیش آمده بود به‌قزلباشان پیوست؛ و چونکه خواندن و نوشتن می‌دانست با لقب «میرزا حسین معمار» حسابدار اموال تاراجی دورمیش خان شد. دورمیش خان این مرد را نمایندهٔ تام‌الاختیار خود کرد و او را با منصب «وزیر دیوان» در کاخ فرمانداری اسپهان نشاند. وظیفه‌ئی که به حسین بنا محول شد آن بود که مالیاتهای اسپهان و توابع را گردآوری کرده برای دورمیش خان بفرستد. دورمیش خان همهٔ اختیارات خودش را که مالکیت تام اسپهان و آبادیهای تابعه بود به این مرد تفویض کرد، گروهی از قزلباشان را به او سپرد، و خود با اردوی شاه اسماعیل حرکت کرد.

حسین بنا از آن پس صاحب اختیار جان و مال و ملک مردم منطقهٔ اسپهان شد، و به‌وسیلهٔ کارگزارانش که عموماً اوباشان و بزهکاران شهری (تَبَرّائیان) بودند دست تعدی به جان و مال مردم اسپهان گشودن گرفت. او با کسب اجازه از دورمیش خان چندین روستای حاصلخیز اسپهان را برای خودش مصادره و سند مالکیتشان را از شاه اسماعیل دریافت کرد و به یک بزرگ‌مالک تبدیل شد.

ادامه دارد این تاریخ ننگین